Emigracja chrześcijan z Ziemi Świętej

Chrześcijańscy Palestyńczycy znają długą historię emigracji z końca XIX i początku XX wieku. Wcześniejsze fale emigracji były motywowane złymi warunkami politycznymi i gospodarczymi w Imperium Osmańskim.

 

Haszymidzkie Królestwo Jordanii zagwarantowało im względną stabilność.

 

Najbardziej dramatyczna emigracja chrześcijańskich Palestyńczyków we współczesnym czasie rozpoczęła się w 1948 roku wraz z wydarzeniem zwanym „al-Nakba” czyli katastrofa. Przesiedlenia te poprzedziły izraelską deklarację niepodległości. W ciągu miesięcy po wojnie z 1948 roku, która doprowadziła do powstania państwa Izrael, chrześcijanie wraz z muzułmańskimi Palestyńczykami uciekli lub zostali wypędzeni ze swoich domów i nie pozwolono im wrócić po zakończeniu wojny.

 

W 1967 roku Izrael zajął Zachodni Brzeg i Strefę Gazy i chociaż nie wywołało to masowych przesiedleń ludności w tym czasie, to emigracja chrześcijan nigdy się nie zatrzymała. Ich odsetek wśród populacji Ziemi Świętej drastycznie spadł z ponad 10% ludności w Palestynie w 1948 roku do około 2 % populacji Ziemi Świętej dzisiaj. Emigracja wśród chrześcijan nadal jest widoczna. Procesy pokojowe są zablokowane, izraelska okupacja trwa, radykalne ruchy islamskie prosperują, a sytuacjia gospodarcza i społeczna w dalszym ciągu pogarsza się.

 

Emigracja chrześcijan jest dziś jednym z najważniejszych wyzwań stojących przed Kościołem w Ziemi Świętej. Wielu młodych mężczyzn i kobiet, często wykształconych, myśli o opuszczeniu kraju jako jedynym sposóbie, by móc zrealizować swoje marzenia i ambicje.