Sytuacja chrześcijan w Izraelu

W Izraelu istnieje wolność kultu i chrześcijanie praktykują swoją wiarę we względnej wolności. Mogą oni budować kościoły i prowadzić szkoły i inne instytucje. Chrześcijańskie szkoły są jednymi z najlepszych w kraju.

 

Pomimo tej względnej wolności panują powszechne anty-chrześcijańskie nastroje w wielu żydowskich dzielnicach. Może opierać się to na religijnych tradycjach i podejrzliwości wobec nie-Żydów i historycznych prześladowaniach Żydów przez chrześcijan. Budynki kościelne są czasami pokrywane anty-chrześcijańskimi hasłami, a duchowni są czasami obrażani.

 

Istnieją trzy rodzaje chrześcijan w Izraelu:

 

– Większość chrześcijańskich obywateli Izraela to chrześcijańscy Palestyńczycy (120 000 – 130 000 = 75-80%). Żyją w północnej części kraju oraz w mieszanych żydowsko-arabskich miastach (Hajfa, Jaffa, Ramleh, Lidda, itp.). Cierpią oni z powodu dyskryminacji i marginalizacji, jak reszta ludności palestyńskiej w Izraelu.

 

– Druga grupa składa się z chrześcijan zintergrowanych i mówiących po hebrajsku (30 000 – 40 000 = 20-25%), pochodzących głównie z krajów byłego Związku Radzieckiego i Europy Wschodniej. Często nie przyznają się oni do ich wyznania.

 

– Oprócz chrześcijan, którzy są obywatelami Izraela, jest jeszcze trzecia grupa składająca się z około 150 000 imigrantów, którzy mają różne rodzaje zezwoleń na pobyt czasowy lub przebywają w Izraelu bez żadnego zezwolenia. Tę grupę tworzą pracownicy (głównie z Azji) i osoby ubiegające się o azyl (głównie z Afryki). Mieszkają oni w wielkiej społecznej i gospodarczej niepewności, w obliczu wyzwań związanych z ubóstwem, wyzyskiem, dyskryminacją i rasizmem.

 

Emigracja chrześcijańskich Palestyńczyków, obywateli Izraela, jest częściowo motywowana brakiem równych szans dla „nie-Żydów” i dyskryminacją. Szczególnie dotyczy to osób wykształconych. Istnieje też migracja wewnętrzna w kierunku ośrodków żydowskich, gdzie jest więcej pracy i lepszy standard życia.